Caïrenen noemen hun stad Umm al-Dunya — de moeder van de wereld — en na één dag hier begrijp je de branie. Geen andere stad stapelt de eeuwen zo achteloos op elkaar: een faraonische obelisk op de ene hoek, een Fatimidische minaret op de volgende, een afbrokkelende belle-époquegevel boven een koshari-toonbank. Groot-Caïro telt zo'n twintig miljoen mensen, en ze lijken allemaal tegelijk op het Tahrirplein te staan. De kunst is om de drukte niet langer te bevechten en haar wijk voor wijk te leren lezen.

Islamitisch Caïro is de middeleeuwse kern, en de Al-Muizz-straat is de ruggengraat om die te belopen — een verlichte gang van moskeeën, sabils en madrassa's die afdaalt naar Khan el-Khalili, de koperslagersbazaar die al sinds de 14e eeuw handeldrijft. Ten zuiden ligt Koptisch Caïro, waar de Hangende Kerk boven een Romeinse poort zweeft en het christelijke Egypte zijn oudste adres bewaart. De blikvanger is intussen echter naar de woestijnrand verhuisd: het Grand Egyptian Museum toont nu Toetanchamons complete schat met zicht op de piramides van Gizeh, en heeft de vervaagde karmozijnrode zaal aan het Tahrirplein vervangen als hét pronkstuk van de stad.

Tegen de avond verzacht de stad. Beklim de lotusvormige Cairo Tower op Gezira voor het ultieme 360°-uitzicht, of kies het oudere genoegen — een felucca die bij zonsondergang over de Nijl laveert terwijl de oproep tot gebed vanuit duizend richtingen tegelijk over de daken rolt.