Hurghada groeide in één generatie van een klein vissersdorp uit tot de actiespeeltuin van de Rode Zee, en die energie is voelbaar. Over zo'n veertig kilometer uitgespreid langs de vastelandskust met zicht op de Sinaï, is het de watersporthoofdstad van Egypte — de plek om goedkoop te leren duiken, om op de gestage middagwind te kitesurfen, of om gewoon op een boot naar een woestijneiland te stappen en pas bij zonsondergang terug te keren. Het ruilt de gladheid van Sharm in voor prijs en omvang, en dat bevalt heel wat reizigers prima.

Het water is de hele trekpleister, en het beste ervan ligt vlak voor de kust. Giftun, een beschermd reservaat omringd door poederwitte zandbanken en elektrisch oplichtende riffen, is de definitieve dagtocht; de afgelegen zandbank van Orange Bay ernaast is de Instagram-versie, en al die ondiepten zijn Malediven-blauw, met strandbars. Serieuze duikers trekken naar het noorden, naar Abu Nuhas, één enkel rif dat vier vrachtschepen heeft opgeëist en zo het grote wrakduikgebied van de Rode Zee is geworden.

Op het land valt Hurghada in tweeën uiteen. De moderne resortstrook en de met jachten omzoomde Marinaboulevard zijn waar de restaurants, bars en het nachtleven samenkomen, terwijl het landinwaarts gelegen El Dahar — de oorspronkelijke stad — een naar specerijen geurende soek en een alledaags Egyptisch ritme bewaart dat de strandhotels missen. De grootse dubbele minaretten van de El Mina-moskee, gloeiend naast de jachthaven tijdens het gouden uur, vormen de kenmerkende foto van de stad.