Mieszkańcy Kairu nazywają swoje miasto Umm ad-Dunja — matką świata — i po jednym dniu spędzonym tutaj zaczynasz rozumieć tę dumę. Żadne inne miasto nie piętrzy stuleci równie beztrosko: faraoński obelisk na jednym rogu, fatymidzki minaret na następnym, fasada w stylu Belle Époque osypująca się nad straganem z koshari. Wielki Kair liczy jakieś dwadzieścia milionów ludzi i wszyscy oni zdają się być na placu Tahrir naraz. Sztuka polega na tym, by przestać walczyć z tym tłokiem i zacząć go odczytywać dzielnica po dzielnicy.

Islamski Kair to średniowieczne jądro miasta, a ulica Al-Muizz to oś, którą warto je przejść — rozświetlony korytarz meczetów, sabili i medres, biegnący w dół do Chan al-Chalili, bazaru kotlarzy, który handluje nieprzerwanie od XIV wieku. Na południu leży Koptyjski Kair, gdzie Wisząca Cerkiew zawisła nad rzymską bramą, a chrześcijański Egipt strzeże swojego najstarszego adresu. Główny punkt programu przeniósł się jednak na skraj pustyni: Wielkie Muzeum Egipskie pokazuje teraz kompletny skarb Tutanchamona w zasięgu wzroku od piramid w Gizie, zastępując wyblakłą szkarłatną salę na placu Tahrir jako obowiązkowy punkt zwiedzania.

Wieczorem miasto łagodnieje. Wejdź na wieżę kairską w kształcie lotosu na wyspie Gezira, by zobaczyć ostateczną panoramę 360°, albo skorzystaj z dawniejszej przyjemności — felukki halsującej przez Nil o zachodzie słońca, gdy wezwanie do modlitwy toczy się po dachach z tysiąca kierunków naraz.