Marsa Alam to miejsce, gdzie Morze Czerwone milknie. Daleko w dół południowego wybrzeża, poza zasięgiem wielkich pakietowych pasów, to cienka linia kurortów nurkowych ściśnięta między surowymi pustynnymi górami a wodą o niemal nierzeczywistym błękicie. Niewiele jest tu do „roboty” w tradycyjnym sensie i na tym właśnie polega urok — miasto jest bazą, a prawdziwym celem jest to, co przy brzegu. Ludzie przyjeżdżają na nurkowanie i snorkeling, dla szansy popływania ze stworzeniami, które gdzie indziej w większości zniknęły, i dla nocy tak ciemnych, że gwiazdy wydają się dość blisko, by je zakłócić.

Morska lista jest niezwykła. Elphinstone Reef, pionowy przybrzeżny uskok patrolowany przez rekiny oceaniczne białopłetwe i młoty, to jedno z legendarnych egipskich nurkowań. Zatoka Abu Dabbab przyciąga snorkelistów liczących na dzielenie płycizn z diugoniami i żółwiami zielonymi pasącymi się w trawie morskiej, podczas gdy Sataya i rafy Dolphin House w Fury Shoals słyną ze stałych stad delfinów długonosych. Na północ od miasta Marsa Mubarak oferuje kolejną łagodną zatokę żółwi i trawy morskiej, a chroniony łuk Parku Narodowego Wadi El Gemal strzeże raf, wysp i namorzynów wzdłuż brzegu.

Na lądzie fakturę tworzą pustynia i historia, nie życie nocne. Wadi El Gemal biegnie w głąb lądu, w krainę Beduinów Ababda, gdzie możesz pić słodką herbatę i odczytywać wadi w poszukiwaniu gazel i koziorożców, a w wzgórzach kryją się stare rzymskie kopalnie szmaragdów Sikait — starożytne egipskie źródło zielonego kamienia. Większość wieczorów należy jednak do pensjonatów nurkowych: niskich, wyblakłych od soli miejsc, takich jak The Oasis czy Marsa Shagra Village, gdzie dzień kończy się kolacją na bosaka, omawianiem dziennych obserwacji i długą ciszą dalekiego południa.